انار صورتی

آهای مگه نمیشنوی مگه نمیبینی منم

اینطرفو نگاه نکن دارم رگمو میزنم

دوست ندارم جلو چشات عروسکت خونی بشه

از این به بعدِ زندگیت پر از پشیمونی بشه

بیرون همه منتظرن ببیننت بدون من

خواب نمیبینی به خدا بیخود تو صورتت نزن

هر چی میخوای بگی بگو هر جور دلت میخواد بخند

برو یه جای بهترو پشت سرت در و ببند

برو و فکر کن که چرا تنهائیمو بهم زدی

هیچی نگو که فکر کنم از اولم نیومدی

[]

انگار دیگه نمیشنوی دیگه نمیبینی منم

اینطرفم نگاه کنی بازم رگمو میزنم...

اتل متل توتوله                گاو حسن چه جوره

گاو حسن بزرگه              غذای صد تا گرگه

حسن که خواب نداره       شبا تا صبح بیداره

گاوشو پنهون میکنه         گرگارو حیرون میکنه

با کلی درد و بونه            لالائی براش میخونه

اما تا خوابش میبره          یه خواب میبینه میپره

میبینه گرگا دور هم          یکی دوتا نه! دست کم

هزار تا گرگ گشنه           با تیغ و داس و دشنه

با دندونای تیزشون          با اون چشای هیزشون

گوشت تنش رو خوردن     استخوناشو بردن

چشماش تو چشم حسنک    اشکای تلخ و بی نمک...

انگاری گرگا اومدن            گرگا با این دوتا بدن

پشت خونه اوو میزنن       تو فکر گاو حسنن

اینهمه گله ویلون             بی گله دار و چوپون

گاو حسن رو ول کنین       یه جای دیگه کل کنین

یه روز میاد که باز خدا       گوش بکنه به حرف ما

خورشید خانوم سر بزنه    آواره گیتون روشنه

اما هنوز نیومده               هوای این ورا بده

هنوز شبه و حسنک        اشکای تلخ و بی نمک...

با عبور تنت از من            تن شب تازه میمونه

تن تو گرمه و برفی          میسوزونه میپوشونه

تن تو مثل ستاره س        که نه خوابه نه بیداره

تن تو پر از اشاره س        هیشکی طاقت نمیاره

بذار رو تنم بمونه              موج گندمی ترین تن

رقص نرم سایه ی تو        لا به لای سایه ی من

یهو چشماتو نبندی           نکنه دلت بلگیره

بری و تو قحط گندم          تن نازکت بمیره

از رو اندام دقیقت             اگه باز طلوع نکردم

مست آخرین غروبه          تن نارنجی و سردم

را می افتم تو خیالت               دنبال خودم میگردم

توی سر گیجه ی عشقت         میرم و بر نمی گردم

میرم اونجائی که بارون             یه بارم چکه نکرده

میرم اونجا که شبیه                رنگ چشمای تو سرده

میرم و گم میشم آخر              توی آسمون خیست

تو میمونی تک و تنها               پیش ابرک خسیست

تو میمونی تا قناری                 خبرای خوش بیاره

بگه پیدا شدم اما                    دیگه فایده ای نداره

تو که خوب میدونی بی تو         زنده موندنم محاله

(من بدون تو میمیرم!)              یه جواب بی سواله

چرا خیس نمیشه چشمات؟     چرا جون نداره دستات؟

چرا خط کشیدی رو من؟           نمیخوای باشم تو فردات؟

تو یه فنجون قدیمی              توی فالمون اسیریم

توی چنگ خسته ی ترس      بی کس و تنها میمیریم

شاید امروز و بفهمیم            بشه فردار و قلم زد

یا که با هم بودنا رو              جور دیگه ای رقم زد

بشه از ستاره فهمید            آسمون شب سیاهه

بشه پا به پای دستات        تا ستاره ها قدم زد

اما سرنوشتم انگار              رنگ خوشبختی نداره

خاطرات تلخ و گنگت            چیزی یادم نمیاره

نمیتونم به امید                  قلب ساکتت بشینم

یا که عکسمو تو قاب           خیس آینه ببینم

من مسافر سکوتم              تو  ولی سرت شلوغه

بیا زل بزن تو چشمام          همه ی فالا دروغه